 |
 |
Süleyman Yağız Gazeteci, yazar, şair, halk bilimci: Gaziantep ili İslâhiye ilçesine bağlı, Afralı köyünde 1 Ocak 1950’de doğdu. İlk ve ortaokulu İslâhiye'de okudu. Manisa'da başladığı liseyi Gaziantep'te bitirdi, İstanbul’a geldi. İstanbul Gazetecilik Yüksek Okulu'ndan mezun oldu (1972). İzmir Bornova'da kısa dönem (4 ay) yedek subay askerlik yaptı (1975). Evli ve bir kız çocuk babası. 1970’te Birlik Sigorta’da iş dünyasına, 1972’de Yeni Ortam gazetesinde yazı dünyasına adım attı. İşyerinde sendikacılık yaptı, işçi baş temsilcisi oldu. Bu arada İslâhiye ve İstanbul'daki bazı ilkokullar ile Vatan Lisesi'nin orta kısmında öğretmenlik yaptı. 1976–78 yılları arasında İş Bankası'nda çalıştı. Başka işlerde çalışırken de yazarlığını, dışarıdan yazı yazarak sürdürdü. 1976 yılında Halk Ozanları Kültür Derneği İstanbul Merkez Şubesi'ni kurdu ve kapanıncaya kadar da başkanlığını yaptı. Semah Kültür Vakfı’nın kurucuları arasında yer aldı. Türkiye Gazeteciler Cemiyeti ve Türkiye Yazarlar Sendikası üyesi. Yeni Ortam’ın yanı sıra birçok gazete ve dergide yazdı, yöneticilik yaptı. AA ve UBA’da da muhabirlik ve yöneticilik görevlerinde bulundu. Yazılarında S. Serpil Savcıoğlu, Avşaroğlu ve Selim Yener gibi takma imzalar da kullandı. 1999 seçimlerinde DSP'den İstanbul Milletvekili oldu. DSP adına Güvercin dergisini çıkardı. DSP’de ayrıca Parti Meclisi üyeliği, Genel Sekreter Yardımcılığı ve Genel Sekreterlik yaptı. 2007 seçimlerinde ikinci kez İstanbul Milletvekili oldu. DSP’nin 2007 Kurultayı’nda yeniden Parti Meclisi üyeliğine seçildi. Eserleri: Sevdamın Savaşı : Adsız Ozan Avşaroğlu adıyla (Şiir, 1974), Berçenekli Âşık Mahzunî : (1976), Direnen Saz Direnen Söz : Ölçülü-uyaklı devrimci halk şiiri gerçeği (İnceleme, 1977), Yürü Bre Hızır Paşa: Yaşayan halk ozanları antolojisi (Şiir, yaşam öyküleri, konuşmalar, 1983), Sürgün Adası : (Masal, 1983), Alevi Aydınları Alevi Dedeleri: (Röportaj, 1994),  Ecevit Hep Haklı Çıktı : Sol, İslâm, Milliyetçilik, Türkiye’nin Geleceği (1997), İşte Bizim Mahzunî : (Berçenekli Âşık Mahzunî kitabının genişletilmiş ikinci baskısı, 1999), Ecevit Hep Haklı Çıktı : (Aynı adlı kitabının genişletilmiş ikinci baskısı, 2002)
|
biz birlikte “mihman” olduk
-dağlara, çağlara
ve çağlayanlara liman
ve doğumundan beri “er”liğin, “eren”liğin
“yâr”lığın, “yaren”liğin
biri “kirvem”, biri “musahibim”
o bana, ben ona sahibim
hiç ayrı düşmedi düşlerimiz
hep ortak oldu özlemlerimiz
birinin aşını yedim, birinin lokmasını
biri “cem”imdir, biri “can”ım
biz, birlikte yaşadık canım
- kardeşliğin en hasını
biri “kirvem”, biri “musahibim”
o bana, ben ona sahibim
biz, birlikte çıktık yola
yol olduk, yoldaş olduk
aynı yolda kardeş;
bağımız bahçemiz birbirine karıştı
gözümüz, gönlümüz birbirine
gelin olduk, güvey olduk
biz birbirimize karındaş olduk
biri “kirvem”, biri “musahibim”
o bana, ben ona sahibim
biz, hayallerimizi bile birlikte kurduk
birlikte oynadık oyunlarımızı
zulme, birlikte karşı durduk
birlikte, yedi düvele meydan okuduk
“hem”i okuduk, “hem”i de yazdık
biz, hep birbirimiz olduk
biz, hep birlikte ne destanlar yazdık
biri “kirvem”, biri “musahibim”
o bana, ben ona sahibim
biz azımızı birlikte çoğalttık
çoğumuzu birlikte paylaştık
birlikte güldük, birlikte ağladık
dert varsa hepimizin
sevinçler cümlemizin
bu, ortak sesidir yüreğimizin
biri “kirvem”, biri “musahibim”
o bana, ben ona sahibim
biz, birlikte bir olduk
biz, birlikte diri
biz, birlikte iri olduk
biz, birbirimizin yarısı
bundan öte yok, ötesi berisi
biz, münafıkların
biz, münkirlerin
korkulu rüyasıyız
biz biriz, bir
biz; kardeşliğin piriyiz
biri “kirvem”, biri “musahibim”
o bana, ben ona sahibim
ey benim canım
ey benim yolum; yoldaşım
biz birlikte söyledik dememizi, şarkımızı
birlikte yaktık türkümüzü;
- “barak”tan, “bozlak”tan
- “kerkük”ten “yemen”den
- ve “rumeli”nden, “çayeli”nden
biz birlikte yazdık öykümüzü;
- “sivas”tan, “maraş”tan
- “tunceli”nden ve “diyar-ı bekir”den
ve yine hep birlikte;
- “şark”tan, “şimal”den
- “cenup”tan, “mağrip”ten
- göçmen gönlümüz “trakya”dan
ve uygarlıklara eşik
ve bütün “can”lara beşik “anadolu”dan
hiç susmadı şarkılarımız, öykülerimiz
hiç susmadı türkülerimiz
biri “kirvem”, biri “musahibim”
o bana, ben ona sahibim
biz birlikte “efe”lendik
birlikte teptik “horon”larımızı
ve “halay”larımızı birlikte çektik
birlikte ektik ekinlerimizi, birlikte biçtik
kedilerimiz bile küsmedi birbirine
ölmedi hiçbir zaman sevinçlerimiz
- heyecanlarımız, coşkularımız
- düğünlerimiz, toylarımız
solmadı gülümüz gülüm hiçbir zaman
ama korkuttu zalimi muhabbetlerimiz
biri “kirvem”, biri “musahibim”
o bana, ben ona sahibim
biz hiçbir zaman
ayırmadık, ayrılmadık
sen “o”sun, ben “bu”yum demedik
biz hep sevdik birbirimizi
biz hep birbirimizle sevindik
- övündük birbirimizle
bizi kimse birbirimize
- düşüremeyecek, inan
sen bana kefilsin, ben sana
yaramız da merhemimiz de ortak oldu
- ve olacak her zaman
çünkü bu destan
- bitmeyecek hiçbir zaman
biri “kirvem”, biri “musahibim”
o bana, ben ona sahibim
Ankara, 2005
Süleyman Yağız: Bir kardeşlik destanı - Biri kirvem biri musahibim. [Kitapçık, Ankara 2007?], 16 S.
